Morderstwo pod cenzurą - Marcin Wroński

Opis:

Komisarz Maciejewski wraca! W związku z przyszłoroczną premierą trzeciej części cyklu kryminałów retro Marcina Wrońskiego, A na imię jej będzie Aniela, wydawnictwo W.A.B. wznawia pierwszy i drugi kryminał z komisarzem Maciejewskim. W listopadzie 2010 roku ukaże się Morderstwo pod cenzurą, a w styczniu 2011 - Kino Venus.

Lublin na kilka dni przed 11 listopada 1930 roku jest ogarnięty przygotowaniami do patriotycznego święta. Tymczasem redaktor naczelny lokalnej prawicowej gazety zostaje brutalnie zamordowany we własnym mieszkaniu. Śledztwo prowadzi Zygmunt „Zyga" Maciejewski, 30-letni policjant, od którego odeszła żona, za to nie opuściły go skłonności do abnegacji i pociąg do alkoholu oraz słabość do boksu. Pierwsze podejrzenia padają na redaktorów naczelnych dwóch innych lubelskich gazet. Tym bardziej, że jeden z nich to komunistyczny agitator, a o drugim krążą pogłoski, jakoby deprawował młodych chłopców. Maciejewskiemu nie ułatwia pracy ani nowy współpracownik, przydzielony mu z komendy wojewódzkiej, ani dość niesubordynowani podwładni. Kiedy rankiem w samo święto zostaje odnalezione ciało cenzora prasowego, sytuacja jeszcze bardziej się komplikuje.
Międzywojenny Lublin ożywa pod piórem Marcina Wrońskiego jako wielokulturowe miasto, pełne kontrastów i tajemnic. Pisarz pieczołowicie odtwarza realia historyczne, świetnie prowadzi intrygę, nie skąpi humoru. Zagadka Morderstwa pod cenzurą trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony.

 

Autor bez wysiłku odtwarza klimat Lublina lat 30. ubiegłego wieku, wprawnie porusza się po miejskich dekoracjach, nie tracąc z horyzontu tego, co najważniejsze - intrygi. Komisarz Maciejewski. Morderstwo pod cenzurą to pełnokrwista dochodzeniówka, opisująca śledztwo na poziomie najlepszych książek Agathy Christie, wzbogacona ironią rodem z powieści Dashiella Hammeta i urodziwie stylizowana na kryminał z przełomu XIX i XX wieku.
Magdalena Michalska, „Dziennik"

Wroński ma iście filmowe oko do detali, przewijających się jakby na obrzeżach kadru, gdzieś w tle, w głębi, w perspektywie ulicy. Dzięki takim właśnie rodzajowym obserwacjom „chwyta" nastrój miejsc, a także starannie unika pułapki pozbawionej życia powieści topograficznej.
hieronim.wbp.lublin.pl